De leegte in ons.

 

Ieder levend wezen gaat dood. Feit. Dit geldt natuurlijk ook voor ons allemaal inclusief mijn eigen persoontje. Probleem is echter, we weten niet wanneer en dat leidt tot stress. Het besef dat we vergankelijk zijn, maakt dat we niet vrij kunnen zijn en veroorzaakt een gevoel van leegte in ons. Dit gevoel van leegte geeft voeding aan onzekerheid over onszelf. Dusdanig dat we twijfels hebben en ons zelfs oncomfortabel voelen. Ben ik wel goed genoeg?

Het gevoel van leegte, iets te missen in ons zelf, is natuurlijk geen prettig gevoel. Daarom proberen we de leegte te vullen. Dit doen we door te fantaseren en illusies te maken over geld, bekendheid en seks.

Geld stelt ons instaat om te consumeren, het liefst ‘steeds meer en meer’ en vooral  gericht op statusverhogende producten. Bekendheid roept de schijn van onsterfelijkheid bij ons op, het zogenaamde ‘de geschiedenisboeken in gaan’. Sluit perfect aan op de huidige tijd van individualisme. Het ‘iedereen beroemd’ principe  wordt aangewakkerd door de talloze talentenjachten op TV en vooral via social-media, denk aan de selfie. Seks staat steeds verder los van liefde en partnerschap. Om de leegte in onszelf op te vullen zijn we voortdurend op zoek naar de perfecte partner, ook op seksueel gebied. Alles wat niet fijn is of niet goed gaat in ons leven is de schuld van de partner. We zijn dus voortdurend op zoek  naar de perfecte partner die de leegte in onszelf vult.

Het trieste van dit alles, vullen van de leegte middels geld, bekendheid en seks, is dat ze alle drie niet in staat zijn om onze leegte te vullen. De praktijk leert dat ze juist de leegte verergeren. ‘Meer en meer’ leidt nooit tot voldoende en bezit leidt tot angst om het weer te verliezen. Want zoals in het begin gesteld, alles is vergankelijk. Zolang deze drie vergiften ons blijven drijven als individu, al dan niet aangemoedigd door ons economische systeem, wordt het gevoel van leegte alleen maar groter.

Ook het economisch systeem is verslaafd geworden aan deze drie vergiften. Met name geld in de vorm van hebzucht, greed, is de motor geworden van vele economische systemen en zijn instituten. Systemen en instituten hebben daarbij een eigen leven ontwikkeld waarin de vergiften zijn verankerd. Dusdanig dat een enkel individu niet meer in staat is om dit te  veranderen. Als triest voorbeeld in deze verwijs ik graag naar president Obama. Goede intenties maar ook hij is niet in staat om de systemen te veranderen.

Wij dragen zelf, ieder voor zich, de verantwoordelijkheid voor het gevoel van leegte. Deze leegte is alleen te vullen door het aanvaarden van onze vergankelijkheid middels liefde en compassie. Daarbij is het onze taak de wereld draaiende te houden. Maar door ons gevoel van leegte voelen wij ons los staan van de wereld. Ook hier is liefde en compassie de weg om te komen tot bruto nationaal geluk in plaats van een bruto nationaal product.

 

Share on Facebook0Share on LinkedIn0Tweet about this on TwitterEmail to someone